آدما عادت دارن زر مفت بزنن و بهت قول الکی بدن.

دروغ و فحش عادت همیشگیشونه. دل نبند به حرفای

آدما و انتظار نداشته باش به قولشون عمل کنن حتی اگه

از قسم و کلمه قول میدم استفاده کنن تا وقتی صد درصد

به قولشون عمل نکردن نه حسابش کن. حتی اگه شرایط

جوری باشه که بتونن به قولشون عمل کنن بازم نه حساب

کن. اگه گفتن بریم به فلان قولم عمل کنیم بگو باشه و برو

ولی تا عمل نکردن دلتو صابون نزن و باور نکن.

شاید ارزش کاری که قولشو دادن ناچیز باشه و اگه

نه بگن چیزیت نشه ولی اگه بگن آره قول میدم و دلتو

صابون بزنی بعد بزنن زیرش واقعا حالتو میگیره و

هضمش سخته زخمی میشی نه حسرتش کمتره چون

ذوقت کور نمیشه. آدما همینن زر مفت زیاد میزنن و

با درد دوست شدن درد خودت و خودشونو چند برابر

میکنن. فقط کافیه دهنشونو باز کنن دیگه نمیبندنش

فقط زر میزنن و فحش میدن و از بدبختی و فلاکت

ناله میکنن تا مغز بخورن و هر چقدر بگی دهنتو ببند

میگن فعلا که دهن تو بازه هر چقدر بگی وق وق نکن

میگن هر وقت وق وقت تموم شد منم کارتو انجام میدم

وقیحانه ترین حالتشون اینجاست که بعدش هر چی بگی

یا نگی شروع میکنن به ناله و نفرین و هر چی مشکل

هست انگار مقصرش تویی. در حالی که کسایی هستن.

که مشکلات زیادی درست کردن ولی روشون نمیشه

یا زورشون نمیرسه چیزی بهشون بگن، قبوله ولی

تو عجیب ترین حالت بهشون محبت هم میکنن تا پاداش

هم بهشون داده باشن. آدما وقتایی که حالشون میزونه

وابسته ات میکنن و وقتی که حالشون کمی نامیزون

بشه چنان پس میزننت که انگار مقصرش تویی. تلاش

نکن بیگناهیتو ثابت کنی. حتی ثابت کنی هم از رو

نمیرن و باز مجرمی و پر رو هم خطاب میشی که

چرا موقع تهمت بهت از خودت دفاع کردی و گفتی

چیکار کردم یکیشو بگو. تو این حالت صد تا دروغ

تحویلت میدن مثلا اگه شروع کننده دعوا باشن و بعد

صد تا فحش خوردن گفته باشی سگ بهت میگن

اول تو گفتی سگ بعد من فحشت دادم فکر نکن

کسایی که دعواتو دیدن طرف حقو بگیرن فقط 

از حرفات سو استفاده میکنن تا بعدا زخمیت کنن.

یا میگن به کتف چپم که حق دارن بهترین کاره.