دنیای کودکی دنیای قشنگیه با اینکه حسادت و دعوا

و شیطنت و دروغگویی و خبرچینی و لجبازی توش

هست اما به قول بازی کال اف دیوتی جنگ همون

دعوای بچه هاست تو مقیاس بزرگتر.دنیای کودکی

در عین سادگی چند قانون داره که خیلی قشنگه و

مهم. احساسات تو دوران کودکی پنهان یا سرکوب

نمیشن مثل خشم غم شادی و غیره در همون لحظه

تخلیه میشن مثلا موقع خشم بچه ها با فریاد یا کتک

زدن بقیه یا آسیب رسوندن به اشیاء تخلیه میکنن.

هر چند روش مناسبی نیست ولی از پنهان کردن

خشم و کینه توزی و نقشه های انتقام خیلی بهتره.

غم رو با گریه تخلیه میکنن بدون اینکه در نظر

بگیرن اشکشون دشمن شادشون میکنه یا نه به

این نگاه نمیکنن تنهان یا نه یا کجان راحت به

گریه ادامه میدن تا آروم بشن و دوباره بازی

و شادی میکنن. از همه مهم تر قهر و کینه س

اینطوریه که هر چی بیشتر طول بکشه دلتنگ

هم میشن و زمان خیلی کمی برای بخشیدن هم

و شکستن غرور لازمه. دورویی لعنتی رو بلد

بلد نیستن. یعنی میدونی تو دلش همینیه که توی

رفتارش نشون میده نه تو رو خوب پشت سرت

در حال غیبت و دوبهم زنی یا بیشتر کردن آتیش

کینه ات از بقیه و کینه بقیه ازت. بزرگ شدن

ترسناکه خیلی ترسناک مخصوصا وقتی نیمه ی

پنهان و شرور آدما رو می بینی که پشت خوش

رویی ها و جملات قصار انسانیت پنهان شده و

این باعث بشه از همه بترسی و حضور آدما

فقط بشه استرس دیگه هیچکسو نشناسی هیچکس

دنیای بزرگترا همینه بعد سالهای طولانی میفهمی

نمیتونی از بین اطرافیان تضمین کنی یک نفر فقط

یک نفرو تضمین کنی که دو بهم زن نیست و آتیش

کینه رو بیشتر نمیکنه.