خستم از آدما نفسمو بند میارن و غیر قابل پیش بینی

و استرس زا هستن دلم حسابی پره از همه از هرکس

که دروغ گفت و دورویی کرد از جلو رو خوب بودن

آدما با هم از تبعیض های احمقانه و تحوع آور از بی

اعتمادی که ایجاد کردن از حدس و تهمت هایی که به

هم میزنن و از محبتی که عجیب دریغ میشه و عجیب

تر با تبعیض شدید به یکی دیگه محبت میشه از زبون

دراز بچه و بزرگ از اینکه اگه سیاست نداشته باشی

و خر نکنی محبوب نیستی و اگه داشته باشی و خر کنی

کنی بهت احترام میگذارن. از لجبازی و سکوتی که

آرامش قبل از طوفانه. آه آه آه حالم داره بهم میخوره

از آدما از اینکه میگن پول دوست ندارن ولی عاشقشن

از صمیمیت پوشالی که بعد رفتن همدیگه رو فحش

آدما واقعا تحوع آورن و همیشه همه خودشونو حق به

جانب میدونن. دلم یه تنهایی طولانی میخاد که بتونم

چند روز بدون منت تو حال خودم باشم بدون استرس

بدون دیدن تبعیض و فحش زیر لب و شنیدن نصیحت

کردن این و اون تو غیبت در حالی که تک تکشون از

هم بد ترن و هزاران گند و اشتباه خودشونو نمیبینن.