حقیقت تلخ
مشکل اینجاست که همه فکر میکنن حق
با اوناست متاسفانه همینطور هم هست
اما همین باعث میشه اشتباهاتشون مثل
توحین تحقیر غیبت پرخاشگری دعوا و...
کاملا منطقی محسوب بشه.
نمیشه به کسی گفت خر ناراحت میشه
اما اگه خرش کنی عاشقت میشه.
سن یا تحصیل دلیل بر فهم یا عقل
نیسن اینو هیچوقت کسی نمیفهمه.
قضاوت و داوری کار ما نیست بسه.
وقتی بخاطر اعتراض به منت توبیخ و
نصیحت بشی از کسی که خودشو
باید یکی 100 سال نصیحت کنه از
بزرگترین خفت دنیا هم عذاب آورتره
مخصوصا وقتی نصیحت تکراری و بی ربط
و بدون ذره ای فایده باشه از همه
بد تر اینه که واسه اعتراض به نصیحت
باید چنان صدای عربده از روی منت بشنوی که
انگار نه انگار همین الان میخواستی منتی نباشه
به همین جرم اعتراض به منت و نصیحت باز هم
منت ببینی خورد بشی هیچکس هم حمایتت
نکنه هیچ فحش هم بخوری از اونی که توسط
دشمن خر شده چه حسی داره وقتی معلول
باشی و نتونی از زیر منت ها و زخم زبان ها فرار کنی
و بری جایی که دست هیچکس بهت نرسه جایی که
بیماری نیست دعوا نیست مِنَتی نیست غیبت نیست
زخم زبان نیست دروغ نیست فریاد نیست ظلم نیست
خود خواهی و تبعیض نیست قبرستون بهترین جاست
بگذار با خودکشی بهت بگن جهنمی جهنمی باشی
بهتر از اینه که زیر منت ظالم باشی مهم نیست
هیچ چیز مهم نیست وقتی زندگی اینقدر پوچه
ترسی از جهنم نیست وقتی داری تو این دنیا
میسوزی همه بشن آتیش بیشتر حقیقت تلخه
اما میگم فکر میکردم میشه با محبت دنیای خودمون
رو زیبا تر کنیم حقیقت اینه محبت مرده خیلی وقته
جاش رو به پول داده و کسی دیگه خریدارش نیست
دنیایی که محبت بدون منت ارزشش از پول کمتره
ارزش یک ثانیه موندن توش وجود نداره.
سلام من رضا جوادی متولد 1375 هستم من از شش سالگی بیمار هستم میتونستم همه کار هام رو انجام بدم اما حالا خیلی قدرتم کم شده